Fantina

Vooral avond- en weekendopleidingen populair aan Lessius Mechelen

2010-12-26T14:17:00.002+01:00

Verpleegkunde en lerarenopleiding stijgen het sterkst

Mechelen - De opleidingen voor verplegers en leraars zitten in de lift. Aan de hogeschool Lessius Mechelen zijn deze opleidingen dit academiejaar het sterkst gestegen. Opvallend is dat vooral de avond- en weekendopleidingen populair zijn.

In het avond- en weekend onderwijs is de opleiding lager onderwijs met 22,8 procent gestegen, verpleegkunde met maar liefst 31,9 procent. Bij de lerarenopleiding wint vooral het lager onderwijs aan populariteit, de opleiding trekt 11,4 procent meer studenten aan. De bachelor in de verpleegkunde heeft een groei van 13,1 procent.

Werkzekerheid speelt volgens Piet Bloemen, directeur van de lerarenopleiding, een heel belangrijke rol. “Studenten weten dat leraar een knelpuntberoep is. De keuze voor een job in het onderwijs ligt voor de hand als je werkzekerheid wenst. De aantrekkelijkheid van beide beroepen is gestegen de laatste jaren, de verloning van zowel leerkrachten als verplegers is verbeterd.”

De laagconjunctuur in de bedrijfswereld speelt ook een rol bij de stijging. “Mensen die werkloos zijn geworden, gaan zich heropleiden. De crisis is dus een niet te onderschatten oorzaak voor de groei in het avondonderwijs”, vertelt Bloemen.

Birgit Beniest (33) studeert voor leraar lager onderwijs in de avond- en weekendopleiding. Ze hoopt haar beroep te kunnen combineren met haar gezinsleven. “Ik had al een diploma communicatiebeheer, maar de jobs waar ik in terechtkwam maakten me niet gelukkig. Daarom besloot ik een nieuwe richting in te slaan om zo een job te vinden die ik bevredigend genoeg vond en die ik kon combineren met de opvoeding van mijn kinderen.” Door de lerarenopleiding in avondschool te volgen kan ze haar studie al op tweeënhalf jaar afmaken en ondertussen blijven werken. “Dat er aan Lessius Mechelen avond- en weekendmogelijkheden zijn, gaf voor mij de doorslag om in Mechelen te studeren. Dit aanbod heb ik niet gevonden in Antwerpen en omstreken. Dat de job werkzekerheid garandeert is ook een pluspunt.”

Dankzij het aanbod van avond- en weekendonderwijs is een verdere groei dus een mogelijkheid. Toch relativeert Bloemen de stijgende cijfers enigszins: “De groei van de lerarenopleiding en de verplegeropleiding is conjunctureel, deze opleidingen stijgen in alle hogescholen.”

Toch is de stijging bij Lessius Mechelen iets groter dan bij andere hogescholen. Dat komt voor een deel door het avondonderwijs, maar ook door de brugopleiding die wordt aangeboden bij de bacheloropleiding in de verpleegkunde: studenten met een A2-diploma kunnen op deze manier een A1-diploma halen. Volgens Bloemen trekt Lessius Mechelen op deze manier veel studenten aan.

De stijging van de opleiding Verpleegkunde is belangrijk voor de Mechelse hogeschool, de opleiding is namelijk vrij nieuw, tien jaar geleden verhuisde de opleiding van Duffel naar de campus in Mechelen. “In het begin was het moeilijk om onze opleiding te promoten bij de Mechelse studenten. Ze dachten dat ze voor de verplegeropleiding naar onze dichtstbijzijnde concurrent Lier moesten. De laatste jaren hebben we geprobeerd de zichtbaarheid van de opleiding te vergroten. Op acht jaar tijd zijn we vier keer zo groot geworden, dus dat is wel gelukt”, verduidelijkt Piet Bloemen.

Bosnische oorlog dwingt Adis Jelaskovic (26) drie keer te verhuizen

2010-12-14T18:58:00.001+01:00

“Als het communisme nog bestond leefde ik nu in Bosnië”

De Bosnische moslim Adis Jelaskovic werd in 1984 geboren in Alipasin, een deelgemeente van Sarajevo. Tijdens de Bosnische oorlog vluchtte hij met zijn moeder het land uit.

4 mei 1980: Tito, de man die Ex-Joegoslavië vanaf de tweede wereldoorlog leidde, sterft op 88-jarige leeftijd. Hij vaarde een eigen koers tijdens het communisme. Onder zijn leiding was Joegoslavië onpartijdig ten opzichte van de wereldpolitiek. In tegenstelling tot de Sovjets hadden Joegoslaven meer vrijheid. “Als je mij nu vraagt naar mijn identiteit zal ik niet zeggen dat ik moslim ben. Ik beschouw mezelf als communist. Bij Tito was het simpel, als ik een huis en twee auto’s heb, dan heeft iedereen dat,” vertelt Adis.

Tito was dus een geliefd leider, maar als je stalinistisch, nationalistisch of fascistisch was kon je beter niet in Joegoslavië leven. Andersdenkenden werden opgesloten in de gevangenis van Goli Otok, een eiland langs de Adriatische Zee. De gevangenis sloot zijn deuren in 1988, al de gevangenen die er al jaren op ideeën broedden gingen vrijuit. Daar zaten ook nationalistische Serviërs bij. “Toen Tito dood was, kwamen gevangenen met het idee om onafhankelijk te worden en een soort Groot-Servië te stichten. Misschien had Tito de gevangenen beter vermoord, dan waren die nationalisten niet vrijgekomen,” zegt Adis, “moest het communisme nog bestaan, dan zou er waarschijnlijk geen oorlog zijn geweest. Dan zou ik nu nog in Bosnië zijn, dan zaten we allemaal nog in ons mooi land.”

Maar oorlog kwam er. Het uiteenvallen van de Federatieve Volksrepubliek Joegoslavië was onvermijdelijk. De Koude Oorlog verzwakte en nationalistische en separatistische ideologieën stegen sinds de jaren ’80. De meerderheid van de Bosnische bevolking koos op 1 maart 1992 voor de onafhankelijkheid. Hoewel de meeste Bosnische Serviërs ertegen waren riep Bosnië en Herzegovina de onafhankelijkheid uit op 5 april 1992. Het startschot voor de Serviërs om aan het bloedvergieten te beginnen. “De dag dat de oorlog begon herinner ik me nog goed. Ik was thuis en hoorde geweerschoten. Toch ben ik die dag met mijn vader pasfoto’s gaan nemen. Het drong nog niet tot ons door dat de oorlog was begonnen. Mijn moeder dacht dat het maar twee weken ging duren.”

Als gevolg van de oorlog was de vooroorlogse bevolking met 64 procent verminderd tegen 1995. Hetzij door de dood, hetzij door migratie. Adis heeft het geluk gehad dat hij in augustus 1992 samen met zijn moeder is kunnen vluchten naar München, Duitsland. Zijn vader was chauffeur van de eerste minister dus hij kon het land niet meteen verlaten. “Na München gingen we naar een asielcentrum voor Bosniërs in Schwäbisch Gmünd, in de Duitse deelstaat Baden-Württemberg. Nog later zijn we dicht bij mijn school gaan wonen. In 1994 is mijn vader naar Duitsland gekomen. Na zijn komst is mijn zus geboren. Hij vertelde ons over dode buren en kennissen. De oom van mijn moeder is weggevoerd en nooit teruggevonden, waarschijnlijk ligt hij ergens in een massagraf.”

In 1995 eindigde de Bosnische oorlog met het Verdrag van Dayton. In het verdrag werd beslist dat Bosnië en Herzegovina uit twee afzonderlijke delen zou gaan bestaan: de Republiek Srpska en de Federatie van Bosnië en Herzegovina. Adis en zijn familie mochten niet in Duitsland blijven. “We hadden een contract getekend dat zodra de oorlog voorbij was, we terug naar ons thuisland moesten. Maar in Duitsland was het goed wonen, ik had er zowel Duitse als buitenlandse vrienden. Bosnië was ik zelfs al een beetje vergeten. Mijn moeder kreeg een job als verpleegster aangeboden en had dus de kans om in Duitsland te blijven. Maar in mei 1996 zijn we dan toch teruggekeerd, mijn familie wou terug naar ons moederland.”

Het communistische systeem omzetten naar een Westers kapitalistisch systeem was voor de Oostbloklanden en de Balkan al moeilijk. Voor Bosnië en Herzegovina kwam daar dan ook nog eens de wederopbouw na de oorlog bij. “Tegen mijn wil heb ik Duitsland verlaten en dan kom je in een land waar alles verwoest is. Het beeld dat ik voor ogen heb kan ik het best vergelijken met een spookstad.”

Na de oorlog was er geen geld meer in Bosnië. Vijf jaar na de terugkeer van Adis en zijn familie naar hun thuisland was het tijd voor België. “Mijn moeder kon het niet meer aan, ze werkte voor 200 euro in de maand als verpleegster. Een vriendin van mijn moeder zei tegen haar dat België vreemdelingen accepteerde. We zijn heel plots vertrokken, ik heb van niemand afscheid kunnen nemen. Ik was net 17 geworden en het was tijd voor een derde verhuis richting België.”

Eén gebeurtenis uit de oorlog zal Adis nooit vergeten. “Ik was buiten en plots hoorde ik een knal. Ik hoorde iets vallen en ging kijken, het was een kogel. Onze huizen daar hebben allemaal hekken, die kogel is waarschijnlijk tegen één van die hekken gekaatst en dan op de grond gevallen. Met een verschil van een meter had de kogel mij evengoed kunnen raken, dan zat ik hier nu niet.” Toch denkt hij niet vaak meer aan de oorlog, hij leeft van dag tot dag, in het verleden leven heeft geen zin. Hij is blij dat hij nog op zijn benen staat. Mentaal heeft hij dus geen last meer van de oorlog, maar fysiek zal hij altijd de littekens dragen. Tijdens de oorlog heeft hij granaatsplinters tegen zijn knie gekregen.

Wat wel nog steekt bij Adis is dat Bosnië nog steeds een verdeeld land is. “Wij moeten één land hebben, je kan niet eeuwig leven in een land met drie verschillende groeperingen. Servië en Kroatië hebben al een eigen land, waarom gunnen ze ons dat ook niet? Eigenlijk lijkt Bosnië wel op België. Wij hebben één land, drie naties, drie regeringen, drie legers en drie soorten politie. Zelfs het geschrift is anders in de Republika Srpska.”

Adis woont nu negen jaar in België. Voorlopig moet hij het met een legitimatiebewijs van het vreemdelingenregister doen, pas binnen drie jaar kan hij een Belgische identiteitskaart aanvragen. Ondertussen werkt hij in de diamantsector in Antwerpen. “Ik ben heel blij met de dingen die ik nu doe en met de mensen die ik ken. De oorlog is nu slechts een herinnering, binnen 20 à 30 jaar ga ik mijn verhaal vertellen tegen mijn kinderen en kleinkinderen net zoals mijn opa dat bij mij heeft gedaan over de tweede wereldoorlog.”

Kelli Van Hees: van modejournaliste tot winkeldiva

2010-12-07T20:43:00.001+01:00

“Schrijven doe ik nu voor de fun”

Kelli Van Hees (29), ex-studente journalistiek aan de Katholieke Hogeschool Mechelen, heeft eindelijk haar droomjob gevonden. Lily, haar winkel in Mechelen is amper een jaar oud en heeft al een nieuwe locatie gekregen. In de zoektocht naar haar ideale beroep kwam ze eerst terecht in de journalistiek. Een groot deel van die journalistieke carrière bracht ze door als modejournaliste bij het BV-blad Story.

Kelli heeft altijd al willen schrijven. Toen ze jonger was won ze altijd opstelwedstrijden. Journalistiek studeren was dus een logische stap.

Stage bij Elle: perfect voor een modejournaliste

“In mijn afstudeerjaar deed ik mijn stage bij het modemagazine Elle. Dat was de perfecte stageplaats, want ik wou altijd al modejournalistiek doen.
Voor een persreis ben ik naar Barcelona geweest en in Parijs heb ik een hotel gerecenseerd. Mijn stage beviel me zo dat ik er na mijn studies verder heb gewerkt als freelance journalist. Jammer genoeg waren ze heel slordig met betalingen, dat was voor mij de reden om er na een jaar te stoppen. Ik wou meer zekerheid."

Die zekerheid kreeg ze bij Story. Daar heeft ze in totaal zes jaar gewerkt, voor ze haar winkeltje opende.

Looking for a bitch?

“In eerste instantie wou ik helemaal niet bij Story gaan werken. Maar na een poging kantoorwerk, voelde ik dat dat niets voor mij was. Ik heb bijna letterlijk naar elk magazine een sollicitatiebrief gestuurd. In mijn sollicitatie naar Story stond niet veel meer dan ‘Looking for a bitch?’. Ik moest opvallen en dat is me ook gelukt want een dag later belde Story me op. Ik mocht meteen beginnen.”

“Mode, glamour en Hollywood. Daar schreef ik over bij Story. In de oude Story had je het Glamourama-team met styliste Iske Olliviers en make-up van televisiefiguur Kelly Pfaff. Mijn taak was om alles te regelen en de artikels te schrijven. Elke week waren er acht pagina’s mode met een Hollywood pagina. Dat vond ik echt leuk om te doen, maar de samenwerking met diva’s als Kelly Pfaff beviel me niet echt. Wij zaten niet op dezelfde golflengte. Ze deed vaak neerbuigend tegen mij over mijn kledingstijl, omdat ze van zichzelf dacht dat ze fashion was. Veel kon ik er niet aan doen, want Kelly Pfaff verkoopt en daar ga je niet tegen in.”

“Voor de soap Mooi en Meedogenloos ben ik een week naar Los Angeles gegaan. Dat ik naar L.A. kon vond ik echt super. Zo zijn er bij Story een aantal leuke tripjes geweest. Toen Kelly Pfaff er nog werkte, werd er veel geld uitgegeven aan die modereisjes. We zijn toen een week naar Ibiza geweest, voor één modereportage te maken. Bij de Story werken had dus absoluut zijn toffe kanten. Naar Ibiza gaan en een beetje schrijven, dat is niet mis.”

Patrick Dempsey rubbed my tummy!

Story is dan wel een BV-blad, Hollywood krijgt ook een plek in het magazine. Kelli heeft daardoor de kans gekregen om zowel internationale vedettes als sterren van bij ons te ontmoeten.

“Het liefst deed ik de Hollywood-pagina’s, zoals de award-shows. Bij Story heb ik heel leuke dingen mogen doen. In Cannes heb ik de Amerikaanse actrice Eva Longoria mogen interviewen. Patrick Dempsey, de Amerikaanse acteur van de hitserie Grey’s Anatomy, was de aantrekkelijkste ster die ik heb geïnterviewd. Het toppunt was toch wel dat hij mijn buik gestreeld heeft. Hij was net papa geworden en ik was toen zwanger, dat schepte een soort band. Toch vielen de zenuwen toen wel mee. Bij de Nederlandse topchef Sergio Herman was ik wel starstruck. Hij kwam heel intimiderend over, hem interviewen was moeilijk. Zijn vrouw Ellemieke was er ook bij, want het was hun eerste dubbelinterview in de Vlaamse media. Thomas Siffer verwachtte dus dat ik hét artikel van de week zou inleveren. Door mijn zenuwen heb ik de verwachting van Siffer niet kunnen waarmaken.”

Thomas Siffer: een wervelwind

Thomas Siffer, de huidige hoofdredacteur van Story, kwam ongeveer drie jaar geleden in the picture. Voor hij bij Story begon schreef hij voor het weekblad Flair columns en tot 2001 was hij de hoofdredacteur van mannenblad Menzo. In de audiovisuele media is hij ook geen onbekende want hij presenteerde samen met Joyce De Troch het datingprogramma ‘Ideale Maten’ op VT4. Kelli heeft veel respect voor hem.

“Hij heeft het Glamourama-team weggebonjourd. Dus toen werd ik verantwoordelijk voor het mode-gedeelte in het blad. Siffer is geen makkelijke man, hij verwacht veel van je. Hij wil echt dat je volledig met je hart bij Story zit. Maar hij heeft wel het beste voor met zijn personeel. Hij was ook een heel gedreven man: wanneer hij binnenkwam op het bureau, was hij echt als een wervelwind.”

Thomas Siffer heeft geprobeerd om de Story te verjongen, te vernieuwen. Hij wou het blad ook iets mannelijker maken, iets wat hij heeft overgehouden aan Menzo?

“Wat hij heeft geprobeerd met de nieuwe Story vind ik heel lovenswaardig. Vier jaar geleden was Story nog een oubollig boekje, waardoor de verkoop achteruit ging. Zijn poging om Story te veranderen is volgens mij echt gelukt. De Story is een sprankelend en jong magazine geworden.”

Story was maar tijdelijk

Kelli is blij dat ze voor Story heeft gewerkt, maar ze is anderzijds ook blij dat ze er niet meer werkt. Haar droomjob is veranderd, ze wil op eigen benen staan.

“Ik heb altijd bij Story gewerkt met het idee dat het tijdelijk was, in afwachting van mijn droomjob. Die kwam maar niet en van de BV’s had ik ook genoeg. Dat wereldje is heel intrigerend als je het net leert kennen, maar uiteindelijk zijn BV’s ook maar mensen. Zo veel hebben ze niet te vertellen.”

“Tijdens mijn interviews was ik niet meer scherp, ik deed het tegen mijn zin. Siffer wist dat ik een goede, frisse tekst kon schrijven, daarom wou hij dat ik meer interviews deed. Ik schrijf heel graag, maar BV’s interviewen doe ik niet graag. Ik was echt op, en ik wou iets anders doen. Er kwam een klein pandje vrij in de Onze-Lieve-Vrouwestraat in Mechelen en dan hebben mijn man en ik ons winkeltje, Lily, geopend.”

Lily’s World

Kelli creëert echt een eigen wereldje rond Lily. Lily is niet enkel een winkel, het is ook een personage. Haar klanten noemt ze Lily-ettes en op haar facebookpagina en haar blog spreekt ze hen ook persoonlijk aan. Ze organiseert workshops in de winkel zoals fashion-cupcakes bakken in de vorm van bijvoorbeeld naaldhakken. Haar droomjob heeft ze nu wel gevonden.

“Schrijven mis ik wel, maar dat probeer ik met het concept Lily op te lossen. Op Lily’s blog en facebookpagina blijf ik creatief bezig. Graag zou ik een mini-magazine rond Lily en shoppen in Mechelen willen maken. Op de Belgische markt is er nog altijd geen enkel week- of maandblad dat ik echt super vind. Daarom dacht ik: ik maak zelf zo’n magazine. Maar meer kan ik er nog niet over zeggen. Schrijven is nu eerder voor de fun.”

3D: een meerwaarde voor de filmindustrie?

2010-10-08T18:38:00.001+02:00

In het jaar 2009 waren 3D-films goed voor 11% van de ticketverkoop in de Verenigde Staten. In 2012 zal niet enkel Star Wars: Episode 1: The Phantom Menace van George Lucas, maar ook James Camerons’ Titanic uitgebracht worden in een driedimensionale versie. 3D is een booming business.

‘De voorbije vier jaar zijn de box office-cijfers aan één stuk door gestegen, terwijl het aantal uitgebrachte films met 12 procent is gedaald. 3D films zijn daar een belangrijke oorzaak van, met de recordbrekende film Avatar op kop’ zo vertelt John Fithian, de CEO van de National Association of Theatre Owners, in de Hollywood Reporter.

Dat is natuurlijk een goede reden voor filmmakers om films in 3D uit te brengen. Het zijn onzekere tijden voor de filmindustrie en door bestaande films een 3D-makeover te geven slagen de regisseurs twee vliegen in één klap: 3D plus Blockbuster is gelijk aan cash!

De vraag is of deze herverfilmingen een meerwaarde kunnen geven aan de filmwereld. Bert Beyens, departementshoofd van het Rits in Brussel, zegt hierover: ‘Elke nieuwe technologische generatie heeft een verfriste versie van bijvoorbeeld King Kong gemaakt. Het voordeel hierbij is dat de kijker het verhaal kent en zijn aandacht ten volle kan richten op de nieuwe manier van vertellen. In het theater en de muziek is het zelfs vanzelfsprekend dat er hernemingen zijn van het bekende repertoire, en de liefhebber geniet van de verschillen in uitvoering.’

Stéphanie Verlooven (21), studente, denkt dat de omzetting van klassiekers naar 3D ervoor kan zorgen om deze terug populair te maken bij de jeugd. Of dit echter een meerwaarde kan geven aan de filmwereld betwijfelt ze omdat de kwaliteit van de film hetzelfde blijft. In die zin blijft een slechte film dus een slechte film. Als ze de keuze krijgt om een film in 3D of in 2D te zien, kiest ze toch eerder voor de driedimensionele versie omdat de effecten een actiefilm of een thriller veel indrukwekkender kunnen maken. Een voordeligere prijs zou wel drempelverlagend werken.

Aan de hand van de cijfers kan je besluiten dat er een publiek is voor de driedimensionele evolutie. Marco Rosoux (52) is zo’n liefhebber. ‘Star Wars wil ik zeker gaan kijken in 3D, het voordeel is dat je door de visuele effecten wordt meegezogen in het verhaal. Dit maakt de cinemabeleving intenser. Wel belangrijk is dat de film heel goed gemaakt is, je komt voor de special effects dus dan moeten die van hoogstaand niveau zijn. Natuurlijk kijk ik ook graag naar 2D films: als het verhaal sterk is hoef je dat niet per se in een nieuw jasje te steken. Als ik naar een 3D-film ga kijken gaat het me vooral om de special effects, die primeren dan over het verhaal. Ik ben alvast benieuwd naar de nieuwe releases’.

Er staat ons nog heel wat te wachten op het gebied van filmervaring, maar één ding is zeker: de immense groep Star Wars fans zal tevreden zijn.

Lanvin for H&M: generosity is quite a nice thing you know!

2010-09-15T18:08:00.003+02:00

Alber Elbaz, Lanvin's designer, praat over moeders, grootmoeders, vrijgevigheid, zijn inspiratiebronnen én natuurlijk over zijn collaboratie met H&M.
De collectie die hij maakte voor H&M zal op 23 november in de winkels liggen.

Nog drie interviews:

via highsnobette

Ode to short hair

2010-08-30T23:32:00.002+02:00

Het eigenlijke plan was om mijn haar kort te knippen om het nadien te laten groeien.
Kort is het inderdaad geworden. Maar de woorden die mijn kapper sprak kwamen uit, ik wou mijn haar niet meer lang.
Dus voor al diegenen die hun lange manen al wel wilden afknippen, maar het nooit aandurfden:
hier is het bewijs dat kort haar ook vrouwelijk, pittig én sexy kan zijn!

Natalie Portman

Leonor Scherrer

Anja Rubik

Keira Knightley

Sienna Miller

Kate Lanphear

Jean Seberg

Stuk voor stuk prachtige vrouwen die een eigen twist geven aan hun korte coupe. Chapeau!

Fotos via weheartit

Bye Bye Summer

2010-08-26T14:26:00.000+02:00

De zomer is officieel nog bezig in België, in realiteit is het al volop herfstweer.
Hopelijk helpen deze foto's om dat zomerse gevoel nog eventjes vast te houden.

Foto's via weheartit

BARCELONA

2010-08-11T22:09:00.000+02:00

VILA JOIOSA

2010-08-03T01:15:00.000+02:00

Coppola is back!

2010-07-12T20:16:00.001+02:00

Somewhere. Zo heet de vijfde film van Sophia Coppola.
Johnny Marco (Stephen Dorff), een nonchalante Hollywoodster, leidt een luxe leven in Hollywood. Zijn comfortabele leventje wordt danig verstoord wanneer zijn 11-jarige dochter Cleo (Elle Fanning) hem een onverwachts bezoek brengt.

De trailer ademt dezelfde sfeer als Coppola's succesfilms Lost in Translation en The Virgin Suicides. Isolement, een thema dat in al haar films verwerkt is, komt ook in Somewhere aan bod.
Phoenix, met Coppola's partner Thomas Mars, zorgt voor de soundtrack.

22 december in de zalen!

French manicure à la Yves Saint Laurent

2010-06-15T12:23:00.001+02:00

Er is weer een nieuwe trend op nagellakgebied en die wordt gelanceerd door Yves Saint Laurent met 'Rock et Baroque'. YSL creëert kleurcombinaties die je niet associeert met french manicure. De nagellak zal verkocht worden in setjes van twee.

Het eerste duo heet 'Belle de Jour' (paars en turquoise), je kan zelf kiezen welke kleur je op de hele nagel aanbrengt en welke je op het randje van de nagel aanbrengt. Beide combinaties zijn mooi.
Het tweede duo: 'Rive Gauche' (oranje en fuchsia). Deze combinatie van felle kleuren is voor de durvers onder ons.
'Belle de Nuit' (goud en paars) is het derde duo uit de reeks. Het goud over de hele nagel zorgt voor een feestelijk effect, omgekeerd kan je deze combinatie perfect combineren met een klassiekere look.
Voor wie deze combinaties toch te gewaagd vindt bestaat er nog een vierde duo: 'Y-cone' (roze en wit). Met dit setje kan je een traditionele french manicure aanbrengen.

De setjes worden vanaf 16 augustus 2010 voor €45 per duo verkocht.

Via Vogue France.

Aphrodite: elfde studioalbum Kylie

2010-05-27T21:09:00.002+02:00

De 41-jarige princess of pop, Kylie Minogue, komt op de proppen met een nieuw album: Aphrodite.
Op 5 juli komt haar elfde studioalbum uit. Hier hoort natuurlijk een eerste (hit)single bij. De clip van All The Lovers wordt op 2 juni vrijgegeven, de trailer ziet er alvast veelbelovend uit. Halfnaakt kussende koppeltjes, holebi's, Kylie met een pikant zwart-wit setje, you name it.

Stuart Price, die voor Confessions On A Dancefloor al samenwerkte met Madonna, staat in voor de productie van Aprodite. De trailer van All The Lovers zorgde in Azië alvast voor veel commotie. MTV Asia liet weten de clip te censureren of zelfs te bannen omdat er in het voorproefje van de clip beelden van holebikoppels te zien zijn.

The trailer van All The Lovers:

Zelfportret

2010-05-24T16:23:00.003+02:00

De ideale dag volgens mezelf:

Ik klop wat eieren los met melk en suiker, dip mijn oud brood erin, bak de sneetjes in de pan. Mijn wentelteefjes zijn klaar. Tijd om te genieten van een dagje vrij, weg van de studio bij Pariçi – de lokale Parijse cultuurzender die ik heb opgericht. Met een vintage hoge taillerok, streepjesmarcel, ballerina’s, old school zonnebril, een likje bloedrode nagellak en een reuze picknickmand kan ik vertrekken. Na een laatste blik in de spiegel-boudoirkast verlaat ik mijn huis op Île Saint-Louis, en vertrek ik met de fiets naar de Jardin du Luxembourg.
Het is lente. Al de mensen die ik liefheb zitten op een groot picknickdeken. Ze juichen wanneer ze me zien, het eten is er! Op het menu in willekeurige volgorde: appeltaart met kaneel, zelfgemaakte koekjes, worteltjes, selder, fruitsla, gazpacho, stokbrood, troebel appelsap en cava.
Op een soundtrack van Serge Gainsbourg, Cocorosie, The Roots, Aaliyah, De La Soul en Prince beginnen we aan ons eetfestijn. De mode- en interieurbladen die ik bij heb worden doorgegeven, zelf speel ik badminton, anderen hebben een plek in de zon gevonden om hun kleurtje te onderhouden. Gewapend met mijn fototoestel trek ik foto’s van de omgeving. Nadat we een paar uur hebben doorgebracht in het park, is het tijd om te vertrekken. We hebben alweer honger en dus gaan we naar een echte Italiaan. We bestellen er pizza om mee te nemen en een fles spumante kopen we er ook nog bij. We settelen ons aan de Seine en kijken hoe de avond valt. Mijn dag kan niet meer stuk.

Tekst en foto's: Fantina Van Berendoncks

Interieurbeurs

2010-05-19T17:33:00.006+02:00

Designs for a new World: Interieur 2010

22ste editie Interieur te Kortrijk

Op vrijdag 15 oktober opent de 22ste editie van de International Design Biënnale zijn deuren, de beurs loopt tot zondag 24 oktober. Dit najaar is het twee jaar geleden dat de vorige editie van Interieur, in Kortrijk Xpo, plaatsvond.

Interieur bestaat sinds 1968 en was Europa’s eerste internationale design Biënnale. De focus ligt op productontwikkeling, design en creatieve innovatie op interieurgebied. De Biënnale wordt vaak de belangrijkste interieurbeurs van de Benelux genoemd. Niet voor niets want op deze beurs exposeren blijft een eer omdat je als het ware gevraagd moet worden.

Op het programma staan tal van evenementen, zoals de gerenommeerde International Design Competition, debatten en lezingen. Er zullen ook talrijke nationale en internationale exposanten aanwezig zijn.

Jesse Brouns, die zijn carrière begon als journalist voor bladen als Weekend Knack en Wallpaper, werd door de Interieur Foundation aangeduid als curator van de Internationale Design Biënnale Interieur 2010. Hij stelde de Belgische, maar in Londen gevestigde, Sara De Bondt aan als grafisch ontwerper van de beurs. De Bondt richtte haar eigen studio op in 2003 en ze geeft les aan het vooraanstaande Royal College of Arts.

Het masterplan van Interieur 2010 nemen de architecten De Vylder Vinck Taillieu voor hun rekening. Hun grootste project tot nu toe was een gebouw voor het artistieke platform Ballets C de la B in Gent. Dit ontwerp werd genomineerd voor de European Union Prize for Contemporary Architecture – Mies van der Rohe Award in 2009. “Jan De Vylder, Inge Vinck en Jo Taillieu hebben ons aangenaam verrast met hun slimme, innovatieve renovatieprojecten. Ze zijn er in geslaagd de Belgische inheemse stijl te veredelen”, schrijft Interieur 2010 op zijn Facebook-pagina over het architectenteam.

De internationale Design Competition van de Biënnale is aan zijn 21ste editie toe. Alle inzendingen die aan de vooraf gedefinieerde regels voldoen worden tentoongesteld op de beurs. De jury reikt verschillende prijzen uit en de winnaars worden bekendgemaakt op de opening van Interieur 2010.

Het thema van de wedstrijd: Designs for a new world. We leven in turbulente, onzekere tijden. De muziekindustrie, de automobiel sector en de pers worstelen hiermee. We spenderen meer tijd online dan ergens anders. Als deelnemer moet je nadenken hoe design om kan gaan met deze nieuwe wereld, of design duurzaam of online moet zijn en of design ons een goed gevoel moet geven of ons tot nadenken moet aanzetten. De opdracht is dus om een product te ontwerpen dat relevant is voor deze nieuwe wereld.

In de jury zitten ontwerpers Giulio Cappellini (IT) en Nipa Doshi (IN), journalist Marcus Fairs (GB), graficus Pierre Keller (CH) en auto-ontwerper Lowie Vermeersch (BE).

Het totale prijsgeld bedraagt € 40.000, dit is het hoogste bedrag in de geschiedenis van de Biënnale. Er is niet enkel geld te winnen want wie meedoet aan de wedstrijd kan ook twee workshops in de Vitra Summer School en twee standen in de Idea Fair cadeau krijgen.

Inschrijven voor de wedstrijd kan tot 15 juli.

Foto's van de vorige editie van de interieurbeurs in 2008:

Foto's en tekst: Fantina Van Berendoncks

Tentoonstelling Grace Kelly in Londen

2010-05-19T17:22:00.002+02:00

Grace Kelly: The Actress, The Bride and The Princess

Nog tot 20 september loopt de tentoonstelling ‘Grace Kelly, Style Icon’ in het Victoria & Albertmuseum in Londen. De expo licht telkens een ander aspect van haar stijl en leven toe: The Actress, The Bride and The Princess.

What’s in a name? Grace Kelly zorgde met haar klassieke Amerikaanse stijl - hemdjurken, sjaaltjes, capri-broeken en ballerina’s - voor een vleugje elegantie in het Hollywood van de jaren ’50. In het onderdeel The Actress wordt de kledij die ze droeg in haar films en op de Oscaruitreiking getoond. In The Bride kan je haar bruidskledij van dichtbij bewonderen. In het deel The Princess tenslotte, wordt de stijlevolutie die ze doormaakte van actrice naar prinses belicht.

Haute couture-creaties dus op de expo, met stukken van haar favoriete ontwerpers als Dior, Yves St Laurent, Givenchy en Balenciaga. Ook de ‘Kelly Bag’ die Hermès naar Kelly heeft genoemd, mag niet ontbreken.

Kelly is nog steeds een stijlicoon voor velen. Ze was de muze van Alfred Hitchcock en in 1955 kreeg ze een Oscar voor haar rol in The Country Girl. Haar acteercarrière was echter geen lang leven beschoren. Toen ze in 1956 met prins Rainier III van Monaco trouwde, moest ze noodgedwongen met haar korte maar succesvolle carrière stoppen.

Haar sprookjesleven – Hollywoodactrice die het schopt tot prinses – wordt aan de hand van vele foto’s en filmfragmenten toegelicht. Aan dat leven kwam in 1982 abrupt een einde na een auto-ongeval op dezelfde weg als in de beroemde scène uit de Hitchcock-film – waar ze de hoofdrol in speelt - To Catch a Thief.

Nagellaktrends zomer 2010

2010-05-19T17:19:00.001+02:00

Nagellak anno 2010: dierenprints versus camouflagekleuren

Nagellak is op weg om het populairste schoonheidsproduct van 2010 te worden. In een studie van het Amerikaans marktonderzoeksbureau Kline and Company bleek al dat nagellak het meest recessiebestendig van alle schoonheidsproducten in 2009 was.

Nagellak zou wel eens de nieuwe lippenstift kunnen worden. De verkoop van het goedje is in 2009 niet enkel fors gestegen, op mode- en beautyblogs verschijnen steeds meer ‘nagellaknieuwtjes’.

Het sleutelwoord voor 2010? Extravagantie.

De verkoop van cosmetica en verzorgingsproducten daalde in 2009 in de Verenigde Staten met 0,8 procent. Die van lippenstiften- en glosses, de cosmeticaproducten bij uitstek, daalden zelfs met 5,3 procent. De verkoop van nagellak daarentegen steeg met 14,3 procent. De oorzaak van de stijging ligt volgens Kline and Company bij het groot aantal nieuwe lanceringen van nagellak. Vrouwen gingen in 2009 ook zelf aan de slag met manicuresets omdat schoonheidssalons te duur waren. De terugkeer van gekleurde nagels in de modewereld speelt ook een belangrijke rol voor de verkoop.

Een aantal opvallende trends voor deze zomer zijn: drukke, fantasierijke versieringen met dierenprints, bloemen en zelfs fruit. Hiertegenover staat de matte nagellak die erg populair aan het worden is. Gekleurde nagels zonder glans waren alomtegenwoordig op de New York Fashion Week.

De military look, dat hét uniform voor 2010 lijkt te zijn, is ook terug te vinden in de nagellak van deze zomer. Op de catwalk werd al mosgroene nagellak gespot. Nog een opmerkelijke trend zijn nagels die worden versierd met een patroon van echt kant.

Kortom: deze zomer mag en kan alles op nagellakgebied!

Tekst en foto: Fantina Van Berendoncks

Toy Story 3(D)

2010-05-19T17:13:00.003+02:00

Toy Story 3 eindelijk in de zalen

Het is eindelijk zover: Toy Story 3 komt in juni in de Belgische zalen. Mede door contractuele problemen komt het derde deel van de Pixar-reeks pas tien jaar na de voorgaande Toy Story (1995) en Toy Story 2 (1999) uit.

Het verhaal is een vervolg op de twee vorige films. Andy is intussen ouder geworden en gaat naar de universiteit. Speelgoed is niet meer van belang voor hem en dus schenkt hij het aan een kinderdagverblijf. Bij dit nieuwe verblijf horen natuurlijk nieuwe speeltjes. In het voorproefje dat Disney op YouTube heeft gezet zien we hoe Woody en co worden rongeleid door speelgoedmacho, Ken. De zongebruinde pop leert in de film ook een bevallige blondine met beenwarmers kennen: Barbie.

De iets te uitbundige kinderen jagen de plastieken vrienden de stuipen op het lijf. Woody en Buzz Lightyear besluiten met de hulp van Rex en Aardappelhoofd te vluchten. Deze opdracht blijkt echter niet zo makkelijk als verwacht.

De veelbelovende, langverwachte film werd geschreven door Little Miss Sunshine-schrijver Michael Arndt. Tom Hanks (Woody), Tim Allen (Buzz Lightyear), en Whoopi Goldberg (Stretch the Octopus) zijn een paar van de steracteurs die de stemmen van de speelgoedvriendjes inspreken.

Op 23 juni komt Toy Story 3 in de Belgische zalen. Dit zal de eerste film van de drie zijn dat in 3-D verschijnt.

Fotoreportage: Vintage shoppen

2010-05-19T16:48:00.002+02:00

Indoor designmarkt Gent

2010-05-19T16:24:00.015+02:00

“Deze designmarkt is meer dan een veredelde rommelmarkt.”

Haal die lavalampen en platenspelers maar al van op zolder: vintage is hot!

De Indoor designmarkt te Gent, op zaterdag 6 maart en zondag 7 maart, speelt op deze almaar groeiende trend in. In september vorig jaar was er al een openlucht designmarkt in Gent, maar deze indoorlocatie is een primeur. Ik ga een kijkje nemen op zondag.

13u

Het is even zoeken om de markt te vinden omdat er geen duidelijk zichtbare aanwijzingen zijn. Gelukkig lopen er mensen voor me die de weg blijkbaar wel weten en dus volg ik hen. Eindelijk aangekomen krijg ik een gratis flesje vitaminwater toegestopt en ga ik naar binnen.

14u

De designmarkt, die zich bevindt in LOODS 22, ligt in de Voorhaven van Gent. LOODS 22 is een beschermd monument en was de eerste van vijf havenloodsen die tussen 1885 en 1900 werden gebouwd. LOODS 22 is in het bezit van het bedrijf LOCUS. Het gaat dit gebouw verbouwen tot 20 afzonderlijke lofts. De wanden van de loods zijn helemaal in glas en dus valt er heel veel licht binnen. Het is een groot industrieel pand, volledig in de ruwe, originele staat gelaten. Het is heel opvallend dat het interieur van de beurs, dat volledig uit vintage design bestaat, heel goed past bij deze havenloods. Er is duidelijk nagedacht over de inplanting van de markt in het gebouw.

14u15

Mijn bezoek begin ik met een wandeling door de markt, tussen de verschillende standjes. In de meeste standen staat vintage meubilair – vooral van de jaren ’50 tot en met ’70 – maar er zijn ook standjes die leuke hebbedingetjes zoals speelgoed, servies, juwelen en dergelijke verkopen. Sommige standjes zijn zo ingericht dat ze op een woonkamer lijken, vloerkleed en wanddecoratie inbegrepen. Deze standjes zorgen voor een warme, gezellige toets in de eerder koele locatie.

15u30

Frederic Rozier is buiten organisator van dit evenement zaakvoerder van de Galerie Design7 en expert voor veilinghuis Bernaerts. Hij maakt me wegwijs in het concept van de driejaarlijkse designmarkt.

Frederic Rozier: Dit is de tweede designmarkt in Gent, deze keer heb ik voor een indoorlocatie gekozen. Ik heb die keuze gemaakt omdat ik handelaars van ver buiten België wou aantrekken – om internationaal bekende handelaars naar Gent te lokken moet je ze iets kunnen aanbieden wat ze nergens anders krijgen. Ze zijn zo tevreden met wat ze hier hebben meegemaakt dat ik ze heb kunnen strikken voor de openlucht designmarkt Knokke in juni.

‘Deze markt moet design beschikbaar maken voor ieders budget.’

We willen ook afstappen van het rommelmarkt gevoel. Deze designmarkt is meer dan een veredelde rommelmarkt. We willen de bezoekers iets extra aanbieden en ze een totaalbeleving geven. Daarom zijn er Gentse eeteilandjes, kan je artikels laten schatten in de expertisecorner en waren er gisteren discussies en panelgesprekken voorzien. Bij het entreeticket zit ook gratis toegang voor het designmuseum van Gent, zo lokken we de bezoekers naar het centrum van Gent.

Ik wil met deze markt design beschikbaar maken voor ieders budget. De mensen gaan er altijd vanuit dat design heel elitair en duur is, dat het ver van hun bed staat. Zeldzaam meubilair kan inderdaad heel veel kosten, maar al bij al is vintage design nog altijd goedkoper dan nieuw design. De heruitgave van een stuk is meestal veel duurder dan het origineel. Er zijn stukken van Eames die nog altijd in productie zijn maar dan met een andere kunststof en het driedubbele van het origineel kosten.

Mijn liefde voor design is heel vroeg begonnen. Mijn vader was antiquair en heeft het er met de paplepel ingegoten. Vanaf mijn acht jaar was design al een hobby van me. Mijn hobby is nu mijn beroep en design is nog altijd een passie.

6 TIPS OM ECHT VINTAGE DESIGN TE HERKENNEN door Frederic Rozier

1. Het zit in de details! Nagemaakte stuks hebben vaak vijzen die nog niet bestonden toen het origineel meubelstuk uitgebracht werd.

2. Volg je buikgevoel! Heb je het gevoel dat er iets niet klopt, dat er iets mis is met de verhoudingen: een teken dat er iets niet juist is.

3. Let op! De allerbekendste stukken die iedereen wil, worden het meeste gekopieerd. Er zijn een aantal klassiekers die door Aziatische landen veelvuldig worden nagemaakt. Soms zijn deze stukken ook heel goed nagemaakt. Zie je dus de Eames Lounge Chair staan, wees dan extra op je hoede.

4. Doe ervaring op! Als je in contact bent gekomen met een origineel stuk zie je sneller het verschil met een vals exemplaar. Lees ook boeken, je moet eerst studeren en wat afweten van design om te verstaan wat goed design is.

5. Kijk naar de kwaliteit! Je koopt een stuk voor de schoonheid van het ontwerp. Bij een kopie is de kwaliteit niet 100% aanwezig omdat er bij namaak wordt ingeboet op kwaliteit om de prijs te verlagen. Let bijvoorbeeld op het leder, bij een kopie is dit vaak niet de kwaliteit van het origineel.

6. De prijs zegt niet alles! Het is niet omdat eenzelfde stuk ergens goedkoper wordt aangeboden dan ergens anders dat het per se namaak is. Als een handelaar een lot van tien stukken koopt, kan hij de afzonderlijke stukken goedkoper verkopen.

16u

De stand naast de expertisecorner, Furniture-love, oogt ruim, met weinig objecten erin, maar dat maakt het net overzichtelijk. Vooral de lampen in de vorm van palmbomen vind ik knap. Standhouder Thierry Anrys exporteert zijn stukken naar alle hoeken in de wereld.

Thierry Anrys: Een winkel heb ik niet, maar ik heb wel een magazijn van 600m² in Deurne. Meestal koopt men mijn stukken via het internet en komt er niemand naar mijn magazijn, met uitzondering van buitenlanders die tientallen stuks komen kopen. Ik exporteer wereldwijd naar o.a. Frankrijk, Engeland, Schotland, Japan en Amerika.

Ik ben nu zes à zeven jaar bezig in deze branche. Daarvoor was ik fotograaf en dan vooral van interieurs. Interieur is een passie van me geworden en zo ben ik in die wereld gerold.

Alles wat ik verkoop moet meteen bruikbaar zijn, daarom laat ik meubilair soms opnieuw stofferen.

Ik verkoop veel objecten uit de jaren 50, omdat ik dat de mooiste periode vind. Ik verkoop tot en met de jaren ’80 en tegenwoordig soms zelfs stukken van de jaren ’90. Dat is eigenlijk op het randje van vintage. Hij wijst me een ellipsvormige stoel van Belgisch meubelontwerper en interieurarchitect, Maarten Van Severen, van het jaar 1993 aan.

16u15

Joop Schot van Artbroker design heeft zijn stand ingericht met industrieel meubilair van de Nederlandse toonaangevende ontwerper Friso Kramer. Er staat vooral zitmeubilair en zijn stand bestaat uit twee delen. Ter gelegenheid van de designmarkt werkt hij samen met een collega uit Antwerpen. Deze collega stelt werk van een ander Nederlands ontwerper, Wilhelm Rietveld, tentoon.

Joop Schot: Vintage design is echt een passie voor me, het is een soort ziekte, je kan het bijna een verslaving noemen. Ik ben al twaalf jaar met vintage design bezig. Een jaar of zes geleden ben ik me beginnen specialiseren in Nederlands industrieel design van de jaren ’50 en ’60. Verder verkoop ik contemporary art.

‘Vintage design is een verslaving voor me, het is een soort van ziekte’

Ik verkoop veel Friso Kramer, daar ben ik ook zo’n zes jaar geleden mee begonnen. Ik wou zijn werk naar het buitenland toe promoten. Spijtig genoeg sloeg zijn werk niet echt aan in Amerika, maar in Europa wel. Ik ken Friso persoonlijk, ik heb hem en zijn vrouw uitgenodigd op de markt. Hij is al 87 jaar oud, maar hij vond het helemaal geweldig.

16u30

Last but not least, de stand van een oude rot in het vak , Michael Marcy, uit de Kloosterstraat in Antwerpen.

Michael Marcy: Het concept van deze markt vind ik interessant, hoe meer er te zien is voor de mensen hoe aantrekkelijker voor de handelaars.Toen ik achttien jaar was ben ik begonnen met het verkopen van antiek, spullen uit grootmoeders tijd. Sinds mijn vijfentwintigste verkoop ik vintage design, daar ben ik nu al een 30-tal jaar mee bezig. Ik ben in deze sector begonnen om geld te verdienen, daarna is de interesse gegroeid. Ik heb een site, die er is om reclame te maken, maar ik verkoop enkel in mijn winkel. Momenteel verkoop ik vooral de jaren ’60 en ’70 maar ik heb heel de vorige eeuw in mijn winkel. De ontwerpen in mijn zaak zijn collector items van bekende ontwerpers.

Hier op de markt verkoop ik bijvoorbeeld stukken van Gufram, dat zijn popart meubelen. Tijdens de popart periode hebben Italiaanse ontwerpers kunst in meubilair willen maken. Die stijl is toen ingeslagen als een bom en werd geëxposeerd in het MoMA in New York.

16u45

Ik heb honger! Gelukkig zijn er drink- en eeteilandjes met een geselecteerd aanbod. De eilandjes zijn sfeervol ingericht, de togen zijn gehuld in gekleurd neonlicht. Het zitgedeelte volgt de trend van de rest van de markt met witte vintage stoelen als meubilair.

Je kan warm eten, zout en zoet. De geur van soep, quiche, koffie en gebak vermengen zich. Het assortiment aan eten is niet uitgebreid maar zorgvuldig uitgekozen. Het eten ziet er vers uit met hoofdzakelijk gezonde ingrediënten – veel groenten voor onder andere de soep en de quiche.

Ik ben in een zoete bui dus ik kies een chocoladetaartje met frambozen. Lekker!

17u

Nu mijn honger gestild is spreek ik Pascal Dossche aan, een bezoeker van de designmarkt.

Pascal Dossche: Omdat ik bij de VRT werk en dankzij mijn perskaart gratis binnen kan heb ik niet moeten betalen. Toch vind ik €10 wel duur voor deze markt.

Tot nu toe heb ik nog niets gekocht, we komen gewoon kijken. Ik heb wel kaartjes meegenomen van handelaars, je weet maar nooit. Mooie dingen hebben we hier al wel gezien, maar we kunnen ons huis moeilijk volzetten met vintage.

De locatie van de beurs vind ik heel mooi, het grote, ruimtelijke gebouw past heel goed bij het interieur. Wat me wel opvalt is dat bepaalde standen heel mooi zijn, zoals Furniture-love. Andere standen staan heel vol en zijn minder overzichtelijk, deze geven meer een rommelmarktgevoel.

17u15

Mijn bezoek aan de Indoor designmarkt zit erop. Waarom weet ik niet, maar plots heb ik zin om alleen te gaan wonen en te winkelen voor (vintage) meubilair. Vreemd.

Meer info:
http://www.designmarkt.be/
http://www.furniture-love.com/
http://www.artbrokerdesign.com/
http://www.marcymichael.com/

Foto's en tekst: Fantina Van Berendoncks

Blog op Facebook

2010-05-07T18:58:00.000+02:00

Om een beetje promotie te maken voor mijn blog, nu ook een pagina op facebook.

http://www.facebook.com/pages/Fantinas-blog/117250564976149?v=wall

Teaser

2010-04-23T14:21:00.001+02:00

Binnenkort is de volledige reportage online!

www.wordle.net

Portraits Charlotte

2010-04-08T17:17:00.006+02:00

Expert

2010-04-02T17:51:00.009+02:00

Kerkgebouwen die worden omgebouwd tot woningen? Dat is de toekomst.

Projectontwikkelaars spelen met de woorden chalet en loft, voor hen zijn het gewoon benamingen om immobilia beter verkoopbaar te maken, zegt Annick de Waal (43). De Waal is docente aan de KHM, ze geeft atelier en kleur&vorm aan de bacheloropleiding Interieurvormgeving.

Is er een evolutie van mensen die in lofts wonen? Hoe is het wonen in lofts ontstaan en hoe is het geëvolueerd?

De geschiedenis van de loft begint in New York rond de jaren ’50. Kunstenaars gingen in grote ateliers wonen omdat daar veel ruimte en goed licht was. Bij ons begint de geschiedenis veel later, pas eind jaren ’80. Jonge mensen kochten in groep een groot industrieel pand dat ze opsplitsten. Daar vertrokken ze van de basis, ze plaatsten enkel de basisleidingen en -schachten. Het rudimentair imago zorgde ervoor dat het betaalbaar bleef. Het verschil met nu is groot, elk groot immoproject heet tegenwoordig loft terwijl het heel vaak niet de industriële panden van weleer zijn. Het woord loft is heel commercieel geworden, het heeft een trendy klank gekregen. Ooit was het alternatief om er te wonen, ondertussen is het loftwonen tot alle lagen van de bevolking doorgedrongen.

Axel Vervoort, Belgisch interieurarchitect en antiquair, heeft een toonzaal in een café in ’s Gravenwezel en een groot kasteel in Schilde waar hij zijn antiek tentoon stelt. Maar hij heeft ook een toonzaal in een industrieel pand aan het Albertkanaal. Dit bewijst meteen dat lofts niet altijd strak hoeven te zijn, mooie antiek kan je ook plaatsen in lofts. Omgekeerd geldt dit ook: een landelijke woning kan je heel strak verbouwen.

Merkt u dat het kiezen voor een chalet enerzijds en een loft anderzijds van sociale klasse afhangt?

Het heeft niet te maken met klasse. Een loft tref je meer aan in de stad en een chalet vind je meer in een landelijke omgeving. Mensen die eerder van de stad houden zullen dus sneller in lofts terechtkomen en mensen die liever landelijk wonen zullen eerder in een chalet terechtkomen. Daar ligt het verschil.

Hoe vind je het baarmoedergevoel, waarbij warmte en geborgenheid centraal staan terug in je woning?

Om een huis aangenaam te maken is het belangrijk dat er genoeg licht en lucht is. Schaalverdeling speelt ook een grote rol. In een slaapkamer, badkamer of keuken wil je graag geborgenheid. Zo wordt een loft in verschillende zones opgedeeld door plafondverschillen. In de kookruimte krijg je bijvoorbeeld een verlaagd plafond. Ook in grote ruimtes heb je behoefte aan meer intieme zones.

Of je je ruimte strakker of warmer inricht, hangt af van je persoonlijkheid. Ben je vrij chaotisch, dan heb je nood aan orde en structuur in huis zodat je daar tot rust kan komen. Omgekeerd geldt dat ook. Als je heel geordend bent in je hoofd, heb je misschien liever krulletjes, frulletjes en beweging in je interieur. De hang naar heel strakke dingen komt ook vanuit de maatschappij die heel chaotisch en onzeker is. Een zuivere en strakke lijn brengt dan meer zekerheid. Ook het zoeken naar waardevolle en ecologisch verantwoorde zaken komt uit onze maatschappij. Je kan kopen wat je wil, alles is er. Hierdoor ga je terug belang hechten aan tijd en voorwerpen waarbij tijdens het productieproces meer tijd aan besteed is.

Wonen in een loft is dat niet gewoon een modeverschijnsel?

Iets wat al meer dan vijftig jaar bestaat kan je moeilijk een modeverschijnsel noemen. De eerste lofts werden in gebruik genomen omdat gebouwen een nieuwe functie moesten krijgen. Industriële panden die niet meer werden gebruikt, omdat de industrie meer buiten de stad georganiseerd werd, kwamen leeg te staan en konden op die manier ingevuld worden met woonfuncties. Dat is een heel goede manier om met gebouwen om te gaan. Je verhoogt de leefbaarheid en ecologie van de stad omdat je die panden als het ware recycleert. Nu zie je een soortgelijk verschijnsel met kerken. Grote kerkgebouwen die leeg staan worden door firma’s aangekocht. In Mechelen is er een kerkgebouw dat is omgebouwd tot een hotel: Martin’s Paterhof. In Maastricht heb je een soortgelijk concept waarbij de Dominicanerkerk tot een boekenwinkel is omgevormd (nvdr Selexyz Dominicanen). Je hebt ook kerkgebouwen die worden omgezet in woningen. Op die manier krijgen die gebouwen een andere betekenis.

Pro strak

2010-04-02T17:31:00.006+02:00

‘Geef mij maar een huis helemaal in glas, met de tuin op het dak!’

Doe-het-zelver Patrick Engels (48) is theatertechnieker bij het Koninklijk Ballet van Vlaanderen. Patrick houdt van strakke interieurs en woont sinds kort in een loft.

Ik heb altijd al een voorliefde voor strak gehad. Op school studeerde ik binnenhuisarchitectuur, vandaar dat ik geen gewoon huis ambieer. Voor mij mag het altijd wel speciaal zijn. Superstrak meubilair hoeft niet, maar ik wel een voorkeur voor design. Een loft kopen is al langer een droom. Vijftien jaar geleden ben ik begonnen met zoeken naar de perfecte loft, liefst met een liftkoker in. Dat was toen echt onbetaalbaar.

Ik ben een echte doe-het-zelver. Zo heb ik een boekenkast van MDF Italia (nvdr. Italiaans meubelmerk) nagebouwd, een witte kast met puzzeleffect. Momenteel ben ik een wand aan het maken voor mijn cd’s en muziekinstallatie. Ik werk graag met puur en goed materiaal, kwaliteit vind ik belangrijk in mijn interieur. Van inox buizen heb ik bijvoorbeeld cilindervormige lampen gemaakt waar ik op heb geschilderd. Die kan ik nu niet meer gebruiken, maar ik ga proberen ze naar iets anders te verbouwen. Ik maak er wel iets van.

In mijn vorige huis heb ik bijna alles veranderd. Het is een verademing dat ik nu niet alles zelf hoef te doen. Hier moet ik enkel wat verven en behangen. Voorlopig wil ik niet te veel veranderen, enkel de tegelvloer zou nog anders mogen. Ik zou liever een houten vloer willen want dat vind ik warmer.

Van IKEA ben ik geen fan. Ik koop er af en toe wel kleinigheden en ik ga er ook inspiratie opdoen. Hun ontwerpen zitten soms goed in elkaar, maar de kwaliteit van het meubilair vind ik niet oké. Er een kast kopen en die dan zelf verbouwen zou ik wel durven. Maar een huis vol IKEA? Neen, dank je.

Als ik mag dromen dan zou ik een huis willen dat ingebouwd is in de rotsen met uitzicht op de zee. Helemaal in glas, met de tuin op het dak, fantastisch gelegen en met een mooi zicht. In de stijl van Frank Lloyd Wright. Die droom is natuurlijk helemaal onbetaalbaar.

Contra strak

2010-04-02T17:27:00.006+02:00

‘Waar ik ook woon, ik wil antiek in huis’

Een chronisch vakantiegevoel, daar heeft Martine Bonjean (44) last van. Ze woont samen met haar man en twee kinderen in een met antiek ingerichte chalet in Stekene, Oost-Vlaanderen.

Het landelijke imago aan ons huis vind ik heel mooi, het staat heel dicht bij de natuur en dat vind ik belangrijk. Het huis is ook helemaal gemaakt in hout, dit isoleert goed. In de winter is het hier dus lekker warm, maar in de zomer blijft het koel. De rust in de omgeving vind ik fijn, last van de buren heb je hier niet. Onze grote tuin en de warme, gezellige sfeer in huis zorgen ervoor dat ik een chronisch vakantiegevoel heb. Met de grote vakantie gaan we niet weg want wij zijn hier alle dagen op verlof!

Antiek meubilair zal ik altijd in huis willen. Waar ik ook woon. Ik denk niet dat ik zonder zou kunnen, het is een soort van passie. Strakke, moderne meubelen zullen wij nooit kopen. Dat past gewoon niet bij mij. Toch hebben we geprobeerd om moderner meubilair te combineren met antiek. Zo hebben we een open keuken, dit zorgt ervoor dat het huis iets groter toont. Dit is veel gezelliger wanneer je gasten ontvangt.

Ons meubilair vinden we niet enkel mooi, het heeft ook een emotionele waarde. Wij zijn altijd op zoek geweest naar antiek. Dit is niet altijd gemakkelijk, het kost meestal heel veel geld en soms vind je gewoon niet meteen wat je zoekt. Mijn man had een tante die heel erg van antiek hield en wij hebben het geluk gehad dat zij aan ons heeft gedacht toen ze stierf.

In de zomer is de ijskast goed gevuld en staan de pintjes koud. Wij hebben een grote tuin en zodra het beter weer is, krijgen we enorm veel volk over de vloer. Vrienden die in de stad wonen en een weekendje niet weten wat te doen, komen dan naar Stekene. Soms neem ik speciaal een dagje vrij om in de tuin te werken. Ook al is het hier afgelegen, in de zomer is het hier altijd druk, druk, druk.
Delen

De fixed gear: circusfiets of moordmachine?

2010-04-02T15:26:00.004+02:00

Wat: De fixed gear bike
Afkomst: Bij het baanwielrennen wordt de fiets al sinds het ontstaan van de sport gebruikt.
Hoe: Het achterste tandwiel zit vast aan het achterwiel, dit noemt men een vaste pion, deze heeft ook een remfunctie. Wanneer het achterwiel draait, draaien de pedalen in dezelfde richting. Door dit mechanisme kan je achteruit trappen. Uitbollen kan niet, want wanneer je stopt met trappen komt de fiets tot stilstand.
Twee tendensen: Je hebt mensen die meer met trickbikes rijden en die vooral op trucs oefenen. Je hebt ook mensen die met trackbikes rijden en die eerder op snelheid rijden.

De fixed gear is de jongste rage in fietsenland. De fiets, oorspronkelijk een pistefiets, wordt nu ook gewoon op de weg gebruikt. Fietskoeriers in de Verenigde Staten en Groot-Brittannië zijn de trendsetters van deze nieuwe rage.

Hoe de trend begonnen is vertelt Philippe Lalemant, marketing directeur van Element Europe. ‘De rage is afkomstig uit San Francisco waar veel jongeren een baantje als fietskoerier hadden. Als fietskoerier rijd je dag in dag uit met de fiets en dan gaan er heel vaak onderdelen kapot. Bij een fixed gear heb je heel weinig onderhoud, omdat alle overbodige onderdelen eraf worden gehaald. Deze fiets is dus lichter en heeft maar één versnelling. Dit heeft ervoor gezorgd dat de fietskoeriers fixies in het openbaar zijn beginnen gebruiken.‘

Wat maakt dit nieuwe vervoersmiddel zo leuk? Ramses Waïdi, die in zijn vrije tijd zelf fixies in elkaar steekt en dat nu ook professioneel doet voor de winkel A.Cut.Above, legt uit. ‘Wanneer je fixed rijdt heb je een totale controle over je bewegingen. Door achteruit te trappen kan je achteruit rijden. Nog een voordeel is dat wanneer je een goede versnelling kiest, je veel sneller gaat dan met een gewone fiets. Ik heb dus gekozen voor een fixed gear omwille van de snelheid en de controle.’
De fiets wordt tegenwoordig verkocht in sommige fietswinkels, maar de meeste gebruikers monteren de fiets zelf. Hierdoor blijft een enorme verkoop uit. ‘Er worden heel weinig nieuwe fixed gear fietsen verkocht. Aparte onderdelen hebben wel succes, de mensen kopen oude racefietsen en bouwen die dan met behulp van nieuwe stukken zelf om tot een fixed gear’, vertelt Guy Lefever, eigenaar van fietswinkel Lexpres.

In het fixed gear circuit is de fixed veel meer geworden dan een gemakkelijk vervoersmiddel met weinig onderhoud. Er wordt heel veel aandacht besteed aan esthetische voorkeuren qua afwerking en design. Het is om ter mooist en ter origineelst. Het monteren van de fiets wordt een individueel creatief proces met als eindresultaat je eigen product. ‘Ik heb ervoor gekozen om mijn fixed zelf in elkaar te steken omdat ik geen fan ben van alles kant en klaar te kopen. Op deze manier kan je er ook veel meer je persoonlijke inbreng insteken. Je kan er veel verder mee gaan dan wanneer je een fiets compleet op het internet koopt. Op het internet worden maar een aantal fietsen in bepaalde kleuren of modellen aangeboden. Trouwens, wat je zelf doet, doe je meestal beter’, zegt Waïdi.

Opmerkelijk is dat vooral jonge skateboarders tot de fixed-scene horen. Waïdi: ‘Jongeren zijn early adopters. Oudere mensen denken vaak dat de fixed een soort moordmachine is waar je echt niet op kan rijden.’ Dat je het skaten heel erg kan linken met fixed rijden beaamt Lalemant. ‘Één van de redenen dat ik voor een fixie heb gekozen is omdat het gevaarlijker is dan een gewone fiets. Ik rijd namelijk zonder remmen. Op deze manier zoek ik de adrenaline op, je moet alerter zijn en dat maakt het fietsen spannender. In mijn ogen kan je dit vergelijken met het skateboarden. Wat je in het skateboarden downhill noemt - met een board naar beneden rijden - kan je vergelijken met skidden op een fixed gear. Het is ook door het skaten dat ik bij fixed gears betrokken ben geraakt. De bekendste fixed gear crew, de Mash-crew uit San Francisco, heeft pro-skaters als lid. Deze crew heeft de eerste fixed gear film uitgebracht, Mash. Deze film kan je vergelijken met skatefilms.’

Nog een vergelijking met het skaten is dat je met de fixed gear heel wat trucs kan doen. ‘Je kan er zodanig veel mee doen dat fixies reeds heel lang worden gebruikt in het circus’, zegt Kristof Kesteloot, fietskoerier bij Flits fietskoeriers Gent. ‘Fietskoeriers houden al lang wedstrijden met fixies. Het wereldrecord trackstand of surplassen, waarbij je met je fiets op eenzelfde plek blijft stilstaan, is meer dan acht uur. Je hebt meer en meer fixierijders die zich groeperen en onder andere via facebook mensen uitnodigen om samen te gaan fietsen en wedstrijdjes te houden.’

Over de veiligheid van de fiets wordt veel gediscussieerd. Oorspronkelijk wordt er zonder remmen en lichten gereden. Veel mensen vragen zich daarom af of de fixed gear wettelijk in orde is. De meningen zijn verdeeld. ‘Een fixie is de meest onveilige fiets die er op de markt is. Een fixed gear heeft geen remmen en is daarom verboden door de wet. Het heeft volgens mij weinig zin om in het openbaar met deze fiets te rijden als het toch niet mag’, zegt Lefever. Fietskoerier Kesteloot: ‘Ik rijd met lichten in het donker, batterijlichtjes die ik op mijn koeriertas klem. Ik rijd ook met een voorrem omdat dat veel veiliger en comfortabeler is dan alleen maar een achterrem. Wettelijk moet je een voor- en achterrem op je fiets hebben. Het probleem is dat er discussie is of een vaste pion al dan niet een rem is (zie kader). Voor mij is het duidelijk een rem en voor sommige agenten ook maar voor anderen is het geen rem. Dit is altijd het probleem met iets wat niet in de wet omschreven is.’ Waïdi besluit dat wanneer je fixed rijdt je hier verantwoordelijk mee moet omgaan. ’Een helm kan je altijd op eigen beweging kopen. Zelf heb ik een rem op mijn fiets, omdat wanneer je met een hoge versnelling rijdt zoals ik het moeilijk is om meteen te stoppen. Veiligheid is belangrijk, maar je kan evengoed verongelukken met een fiets met remmen. Het is je eigen verantwoordelijkheid om je fiets zo veilig mogelijk te maken.‘

Dat deze rage op grootschalig vlak aan het groeien is, merk je doordat bekende merken die in principe niets met fixed gear bikes te maken hebben de fixies toch gaan aanbieden. Element, een skatemerk, doet hier ook aan mee. Ze hebben vorig jaar al een fixed gear ontworpen, maar daar blijft het niet bij, in april 2010 komt er zelfs een kledingcollectie speciaal voor fixies uit. Dit bewijst wel dat het underground imago stilletjes aan het verdwijnen is. ‘Voor Element heb ik een fiets laten ontwerpen die vorig jaar is uitgekomen. Deze werd via het internet in de Verenigde Staten en Europa verkocht. De verkoop van de fiets was een enorm succes, daarom hebben we besloten om hierin verder te gaan. Op het moment werken we samen met een New Yorks merk: Brooklyn Machine Works. Pharrel Williams is copartner van dit bedrijf. Het project heet The Brooklyn Element. We hebben samen met Brooklyn Machine Works een fixed gear ontworpen en deze wordt aangevuld met een kledinglijn. Beide komen in een gelimiteerde oplage in april 2010 uit. Wat deze kleren geschikt maakt voor fixed rijden is dat ze fosforescerende strepen hebben. De broek kan je langs de rechterkant oprollen, langs de binnenkant van de jeans is er een fosforescerende print. De fiets is een trickbike en heeft om die reden een klein stuur en een groter BMX kader’, vertelt Lalemant. ‘Je merkt wel dat de rage heel groot aan het worden is. In Parijs bijvoorbeeld is er een enorme fixed gear scene, de eerste fixiewinkel ‘Cyclope’ is daar een tijdje geleden geopend. Ik denk dat de rage nog gaat groeien, het is een van de snelst groeiende sporten in de steden. Wat volgens mij ook meespeelt is dat er bij fixies een veel lagere drempel is dan bij het skaten. Iedereen kan namelijk met een fiets rijden.’

Het is natuurlijk heel moeilijk te voorspellen of een rage nog gaat groeien en zeker of deze gaat blijven bestaan. ‘Ik denk zeker dat fixed rijden nog populairder zal worden dan het nu al is. Maar ik denk niet dat het een blindelingse rage gaat worden. Ten eerste is een fixed gear niet zo’n goedkope aankoop, het is niet voor iedereen weggelegd om hier zoveel geld aan uit te geven. Ten tweede moet je je soms bezighouden met reparaties. De mensen die fixed zijn beginnen rijden omdat het tegenwoordig hip is, gaan er waarschijnlijk wel mee stoppen wanneer de rage uitsterft. Fixierijders die ermee begonnen zijn door hun liefde voor het fietsen zullen natuurlijk wel verder blijven rijden. Ik blijf gaan’, besluit Waïdi.

Meer weten over de Fixed Gear?
Foto’s van fixed gear fietsen over de hele wereld:
http://www.fixedgeargallery.com/
Filmpje over samenwerking Element en Brooklyn Machine Works:
http://vodpod.com/watch/2025313-video-pharrell-williams-presents-brooklyn-machine
Trailer film ‘Mash’:
http://www.youtube.com/watch?v=VTEWIiFPDN4&feature=related
Filmpje van de Macaframa-crew, een andere bekende fixed-crew uit San Francisco:
http://www.youtube.com/watch?v=F0AFpq6jFok

Foto's:
eerste fiets: Ramses Waïdi (geassembleerd door Ramses Waïdi)
tweede fiets: Philippe Lalement (eerste fixie ontworpen door Element)
Delen

Elfjes en boskabouters

2010-04-02T14:57:00.008+02:00

Schoen- en accessoire ontwerpster Els Proost richtte - na samenwerking met de groten der aarde - in 2007 met zakenpartner Angelo Penazzato haar eigen label 'Elsa' op. Nu al bijna drie jaar later kent haar label een ongekend succes.
Dries Van Noten, Martin Margiela en zelfs Armani zijn haar werkgevers geweest. Je merkt dat ze trots is op het feit dat ze onderdak heeft gekregen bij enkele van de bekendste modehuizen nationaal en internationaal. Met welke ontwerper – dood of levend – ze dolgraag eens zou willen samenwerken? ‘Die wens is voor mij al uitgekomen.’

Voor A MAGAZINE heb je een gedicht geschreven waarin duidelijk wordt dat je altijd al passie voor schoenen en accessoires hebt gehad. Wanneer besefte je voor het eerst dat je hier je beroep van wou maken?
Dat wou ik altijd al, maar dat was niet zo simpel omdat er in België toen geen school voor was. Pas later toen ik al Kleding aan de Modeacademie van Antwerpen had gedaan ,ontdekte ik dat je in Brussel avondschool schoenmaken kon volgen. Ontwerpen kon ik al, de techniek van het schoenmaken had ik nog niet onder de knie.
Weet je nog wat het eerste paar schoenen was dat je kocht?
Ja, dat waren laarsjes van Robert Clergerie bij Cocodrillo. Ik heb mijn geld er toen wel in stukjes naartoe moeten brengen.
Na je studies heb je gewerkt voor onder andere Dries Van Noten, Armani en Martin Margiela. Met wie heb je het liefst samengewerkt?
Moeilijk, ze zijn heel verschillend, allemaal hadden ze wel hun voor- en nadelen. Maar het langst heb ik bij Dries Van Noten gewerkt.
Bij wie kon je het meest je eigen ideeën in de ontwerpen verwerken?
Martin Margiela. Daar kon ik het meest mijn creativiteit de vrije loop laten gaan. Omdat het alle drie heel verschillende ontwerpers zijn is dit wel een moeilijke keuze. Toch probeer je altijd je eigen stijl te verwerken in de ontwerpen die je maakt.
Je geeft nu ook zelf les aan de universiteit van Venetië over mode, schoenen en accessoires. Hoe zijn die lessen opgebouwd?
Ik geef les in het laatste jaar en ik laat mijn studenten een thema uitwerken. Ze moeten een etnisch thema zoeken en dit mengen met een hedendaags thema.

Krijgen ze dan ook les over de techniek van het schoenmaken?
Ja, een beetje. Maar ze moeten natuurlijk geen schoenmaker worden, ze moeten schoenontwerper worden. We hebben een soort schoenatelier waar ze met de hulp van een vakman een collectie moeten maken.
Angelo Penazzato met wie je je eigen label ‘Elsa’ hebt opgericht is ook Italiaans. Heb je een speciale band met Italië of is dit slechts toevallig?
Dat is eerder toeval omdat de schoenenindustrie toen ik begon het grootste en het beste was in Italië. Als je vaak in Italië verblijft leer je natuurlijk mensen kennen, dus er zitten wel vrienden van mij, maar in principe is de grootste factor wel het werk. En het eten is natuurlijk ook heel lekker.
Het thema van de vorige wintercollectie is een combinatie van een sprookjesbos en sciencefiction. Werk je altijd eerst een thema uit vooraleer je je collectie ontwerpt?
Nee. Enkel voor de kleuren doe ik dit, maar voor de ontwerpen van de schoenen doe ik dit niet. Bij de vorige collectie waren de kleuren van het bos een belangrijk vertrekpunt voor mij. Kleuren zoals rood, donkergroen, paars en bruin kwamen veel aan bod. Er zaten ook vrij veel transparante materialen in de collectie wat voor het ‘sciencefiction’-gedeelte zorgde. In gedachten had ik elfjes en boskabouters.

Je ontwerpen zijn zeer herkenbaar, wat waren voor jou belangrijke aspecten in het ontwikkelen van je eigen typische stijl?
Comfort is zeer belangrijk. Het mag ook geen gewone schoen zijn, er moet net iets meer inzitten. In de nieuwe collectie bijvoorbeeld zit een enkellaarsje met een optisch effect. Je hebt een smalle hak in een doorzichtige dikkere hak. Op die manier probeer ik comfort en elegantie te combineren.
Je ontwerpen worden tentoongesteld in de expositie ‘In her Shoes’ in het Modemuseum Hasselt. Heb je het gevoel dat je appreciatie in de modewereld aan het stijgen is?
Ik stel het wel op prijs dat ik een plekje krijg in die expositie, maar meer als dat is het voor mij niet. Als ik mensen op straat zie lopen met mijn ontwerpen vind ik dat natuurlijk altijd wel heel leuk.
Merken zoals Manolo Blahnik, Jimmy Choo en Christian Louboutin zijn mede dankzij ‘Sex and the City’ tegenwoordig erg populair. Wat vind je persoonlijk van deze merken?
Dat zijn supermerken. Die schoenen zijn heel erg goed gemaakt en het zijn vrij tijdloze ontwerpen. Het is juist daarom dat ik iets anders gedaan heb, die mensen zijn daar zó goed in dat je daar toch nooit aan kan tippen als klein merk.
Heb je een favoriete ontwerper?
Dat kan heel hard verschillen van seizoen tot seizoen. Vorige winter vond ik de schoenen van Dries Van Noten heel mooi. Soms is het natuurlijk niet de hele collectie die je mooi vindt, maar zijn het een paar ontwerpen die je er zo uitpikt.
Als je een kledingmerk zou moeten combineren met je schoenen, welk zou dit dan zijn?
Dit hangt voor mij evengoed vast aan een bepaald seizoen. Dat kan bijvoorbeeld ook vintage kleding zijn. Ik heb niet bepaald één ontwerper voor ogen. Hoe een persoon de kleding draagt vind ik veel belangrijker dan het merk van die kleding.
Het is een bekend cliché dat elke gezonde vrouw een schoenenverslaving heeft. Hoe zit dat bij jou?
Alhoewel het met de jaren iets geminderd is, zal dat bij mij wel nog iets erger zijn dan bij de meeste vrouwen. Schoenen kopen doe ik de laatste tijd niet zo vaak meer, ik kan ze toch zelf maken.
Als ik al mijn schoenen gewoon op de grond zet, nemen ze wel een hele kamer in beslag. Op een bepaald moment had ik rond de tweehonderd schoenen. Ondertussen hou ik de tel al niet meer bij. Ik hou ook een archief bij. De schoenen die ik koop hoeven dus niet per se mijn maat te zijn, als ik ze mooi vind hou ik ze toch bij. Daar kan ik later ook altijd ideeën uit halen.
Beoordeel je een man op zijn schoenen?
Niet echt. Maar als ik zijn schoenen écht verschrikkelijk vind, is dit wel storend. Het kan dus wel voor een serieuze afknapper zorgen.
Wat vind je het leukste aspect aan je beroep?
Dat wanneer je een goed idee hebt je dat dan kan uitwerken tot een ontwerp. Dat je dan plots denkt, ja ‘Eureka’. Dan ben je terug vertrokken hé.

Heb je nog andere plannen voor de toekomst?

Ik wil bezig blijven zoals ik nu bezig ben en dan zullen we wel zien.

Winkelen bij Elsa :
Elsa
Nationalestraat 147
2000 Antwerpen

Foto Els Proost: http://www.elsa-antwerp.be
Andere Foto's: Fantina Van Berendoncks
Delen